Showing posts with label "those were the days". Show all posts
Showing posts with label "those were the days". Show all posts
Mei
Jarenlang stilgezwegen in de officiële kerk wegens veel te schmalzy en wegens sentimentele tekst, komt deze Vlaamse klassieker stilaan terug. Niet de beste interpretatie op You Tube maar de enige die voor mij in aanmerking komt.
De onbegrijpelijke constructies van een Oosterhuis : wat een diepzinnige en verheven kunst ! Maar dit ? En toch komt het terug !
Umpah - but umpah I used to like
Not the most refined of music - but I confess I liked it !
And dont't play them together.
De klokken van Rome
Omdat ik niet zo onmiddellijk iets beter kan bedenken, herhaal ik hier bijna letterlijk de post die ik bij Pasen 2009 schreef :
Lang voor we van de muziek genoten, of de godsdienstige betekenis van het feest begrepen, gingen we enthousiast paaseieren zoeken, meestal in de grote tuin van mijn grootvader zaliger in Okegem, maar dan wel in de boomgaard, niet in de groententuin die streng verboden terrein was !
De eieren werden gebracht door de "klokken van Rome", die op Witte Donderdag uit al onze kerken vertrokken en op Pasen terugkwamen vol lekkers. Nu nog kan ik ontroerd worden door het chaotische gebeier van de kerkklokken bij het "vertrek" en het triomfantelijk gelui wanneer ze "terug komen" tijdens de paasmis, nu tijdens de paaswake.
Geen paashaas die daar iets mee te maken had ! Dat is een totaal overbodige indringer, zo in het genre van de kerstman. Ik moet eens opzoeken waar die gestoorde wipper vandaan komt. Bugs Bunny misschien ? Dat is ook zo'n gluiperd ...
Het orgel zweeg ook van Witte Donderdag tot Pasen maar - om een of andere reden - vloog dat niet naar Rome en bracht dus ook niets mee terug.
Pasen was een orgie van chocolade. De viering van de verrijzenis was een verre tweede, zeker voor de kinderen. Maar het Paasfeest had ook minder aangename kantjes - daarover later meer ... Soms was er wel enige aggressiviteit wanneer er om het laatste eitje geruzied werd. Maar dat resulteerde snel in een kalmerende tussenkomst van de dichtstbijzijnde volwassene. De volwassenen zouden ten andere het eierenrapen voor geen goud hebben willen missen, en genoten minstens evenveel van het spektakel als de kinderen.
Vele jaren later zie ook nog mijn oudste nichtje - nu al meer dan dertig jaar geleden - goed ingeduffeld eieren rapen in de sneeuw in ons veredeld koertje-tuintje op de Antwerpse steenweg. Ik moet er zelfs nog ergens een foto van hebben.
Dierbare herinneringen aan vervlogen tijden, maar vooral ook aan onze overleden ouders en grootouders, en soms een nonkel of twee, die het allemaal mogelijk maakten ... En aan ons achternichtje Sterreke dat nooit eieren zal kunnen rapen maar altijd een fonkelend lichtje zal blijven in ons hart.
Pasen is ook een ogenblik om aan al onze overleden familieleden en vrienden te denken, omdat wij geloven dat zij ook allen ooit met ons zullen verrijzen uit de lichamelijke dood. Ik schreef wel "geloven" ; "weten" doe ik het ook niet.
Jullie geloven het niet ? Ook goed, wacht maar (hihi). Ik weet wel dat ik nog maar eens als een ouderwetse, conservatieve en goedgelovige zak omschreven zal worden, maar dat moet dan maar.
Nogmaals, zalig Paasfeest !
Lang voor we van de muziek genoten, of de godsdienstige betekenis van het feest begrepen, gingen we enthousiast paaseieren zoeken, meestal in de grote tuin van mijn grootvader zaliger in Okegem, maar dan wel in de boomgaard, niet in de groententuin die streng verboden terrein was !
De eieren werden gebracht door de "klokken van Rome", die op Witte Donderdag uit al onze kerken vertrokken en op Pasen terugkwamen vol lekkers. Nu nog kan ik ontroerd worden door het chaotische gebeier van de kerkklokken bij het "vertrek" en het triomfantelijk gelui wanneer ze "terug komen" tijdens de paasmis, nu tijdens de paaswake.
Geen paashaas die daar iets mee te maken had ! Dat is een totaal overbodige indringer, zo in het genre van de kerstman. Ik moet eens opzoeken waar die gestoorde wipper vandaan komt. Bugs Bunny misschien ? Dat is ook zo'n gluiperd ...
Het orgel zweeg ook van Witte Donderdag tot Pasen maar - om een of andere reden - vloog dat niet naar Rome en bracht dus ook niets mee terug.
Pasen was een orgie van chocolade. De viering van de verrijzenis was een verre tweede, zeker voor de kinderen. Maar het Paasfeest had ook minder aangename kantjes - daarover later meer ... Soms was er wel enige aggressiviteit wanneer er om het laatste eitje geruzied werd. Maar dat resulteerde snel in een kalmerende tussenkomst van de dichtstbijzijnde volwassene. De volwassenen zouden ten andere het eierenrapen voor geen goud hebben willen missen, en genoten minstens evenveel van het spektakel als de kinderen.
Vele jaren later zie ook nog mijn oudste nichtje - nu al meer dan dertig jaar geleden - goed ingeduffeld eieren rapen in de sneeuw in ons veredeld koertje-tuintje op de Antwerpse steenweg. Ik moet er zelfs nog ergens een foto van hebben.
Dierbare herinneringen aan vervlogen tijden, maar vooral ook aan onze overleden ouders en grootouders, en soms een nonkel of twee, die het allemaal mogelijk maakten ... En aan ons achternichtje Sterreke dat nooit eieren zal kunnen rapen maar altijd een fonkelend lichtje zal blijven in ons hart.
Pasen is ook een ogenblik om aan al onze overleden familieleden en vrienden te denken, omdat wij geloven dat zij ook allen ooit met ons zullen verrijzen uit de lichamelijke dood. Ik schreef wel "geloven" ; "weten" doe ik het ook niet.
Jullie geloven het niet ? Ook goed, wacht maar (hihi). Ik weet wel dat ik nog maar eens als een ouderwetse, conservatieve en goedgelovige zak omschreven zal worden, maar dat moet dan maar.
Nogmaals, zalig Paasfeest !
Coronation Mass W. A. Mozart
Ik heb altijd gedacht dat von Karajan en Mozart niet samengingen. En toch, en toch ...
Kathleen Battle was hemels in het Agnus Dei.
Andere onderdelen van deze uitvoering met von Karajan vind je op YouTube.
April 2 2005
Five years ago in the evening of April 2 2005 pope John Paul II died in the Vatican in Rome. Quite by coincidence I was visiting Rome at that moment.
I may have written about our experiences over there. Suffice it to say that the trip has given me some unforgettable memories.
Deutschland, Deutschland über alles
Voor een interessante analyse over de evolutie van de rol die Duitsland speelt in Europa, lees http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=GA2O4C1R onder de titel
"De Iron Lady spreekt tegenwoordig Duits. Hoe de Berlijnse motor van de Europese Unie aan het sputteren ging".
Een citaat :
"Vooral in Frankrijk, dat in het verleden samen met Duitsland altijd de motor van de Europese Unie was, zorgen de veranderingen in Berlijn voor koud zweet. In de Franse pers werd de Berlijnse hardnekkigheid van de afgelopen weken meer dan één keer op een nogal historisch beladen manier geïnterpreteerd. Hier en daar werd opgemerkt dat de vrees van voormalig president François Mitterrand dan toch was uitgekomen: dat Duitsland zich op een bepaald moment onvermijdelijk op zichzelf terugplooit, met alle gevaren van dien.
In Le Monde dook een merkwaardig zinnetje over Nicolas Sarkozy op: de president zou zich tegenover een vriend laten ontvallen hebben dat de Duitsers 'dus toch niet veranderd zijn'. Dat hoeft niet meteen te betekenen dat ze te vuur en te zwaard over het continent zouden uitzwermen. Het verraadt wél de ergernis over de 'munthegemonie' die Berlijn lijkt na te streven."
Ik weet niet of de Duitse houding zich beperkt tot een munthegemonie. Ik heb voor mezelf al lang uitgemaakt dat de Duitsers niet veranderd zijn : zij beschouwen hun land nog altijd als het schitterende economische, politieke en culturele middelpunt van Europa. Hun arrogant superioriteitsgevoel is praktisch onaangetast : hun land moet een leidersrol spelen.
Frankrijk heeft een vergelijkbare houding, maar is tenminste veel minder aggressief : Frankrijk heeft in de laatste 150 jaar Europa geen drie keer in vuur en vlam gezet ...
Om te vermijden dat dit een vierde keer zou gebeuren werd Europa gesticht. Maar hoe sterker de Duitsers zich voelen, hoe minder ze zich zullen inzetten voor Europa. Indien Europa, of de euro, toch ontspoort, zullen we niet meer kunnen zeggen : "Wir haben es nicht gewusst".
"De Iron Lady spreekt tegenwoordig Duits. Hoe de Berlijnse motor van de Europese Unie aan het sputteren ging".
Een citaat :
"Vooral in Frankrijk, dat in het verleden samen met Duitsland altijd de motor van de Europese Unie was, zorgen de veranderingen in Berlijn voor koud zweet. In de Franse pers werd de Berlijnse hardnekkigheid van de afgelopen weken meer dan één keer op een nogal historisch beladen manier geïnterpreteerd. Hier en daar werd opgemerkt dat de vrees van voormalig president François Mitterrand dan toch was uitgekomen: dat Duitsland zich op een bepaald moment onvermijdelijk op zichzelf terugplooit, met alle gevaren van dien.
In Le Monde dook een merkwaardig zinnetje over Nicolas Sarkozy op: de president zou zich tegenover een vriend laten ontvallen hebben dat de Duitsers 'dus toch niet veranderd zijn'. Dat hoeft niet meteen te betekenen dat ze te vuur en te zwaard over het continent zouden uitzwermen. Het verraadt wél de ergernis over de 'munthegemonie' die Berlijn lijkt na te streven."
Ik weet niet of de Duitse houding zich beperkt tot een munthegemonie. Ik heb voor mezelf al lang uitgemaakt dat de Duitsers niet veranderd zijn : zij beschouwen hun land nog altijd als het schitterende economische, politieke en culturele middelpunt van Europa. Hun arrogant superioriteitsgevoel is praktisch onaangetast : hun land moet een leidersrol spelen.
Frankrijk heeft een vergelijkbare houding, maar is tenminste veel minder aggressief : Frankrijk heeft in de laatste 150 jaar Europa geen drie keer in vuur en vlam gezet ...
Om te vermijden dat dit een vierde keer zou gebeuren werd Europa gesticht. Maar hoe sterker de Duitsers zich voelen, hoe minder ze zich zullen inzetten voor Europa. Indien Europa, of de euro, toch ontspoort, zullen we niet meer kunnen zeggen : "Wir haben es nicht gewusst".
Congo
Huldig de Congolese outstrijders ? Lees : http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1085623/2010/03/27/Huldig-de-Congolese-oud-strijders.dhtml.
De schrijver heeft het over de ondankbaarheid van België waardoor de weinig overlevende Congolese oudstrijders van de tweede wereldoorlog al decennia geen pensioen meer ontvangen en in armoede leven. Nochtans vochten ze voor België en niet voor Congo.
Ik voeg er aan toe dat er in België tien- zoniet honderdduizenden mensen leven die nooit iets meer voor België gedaan hebben dan dat ze hier komen wonen zijn.
Maar ja, die Congolezen horen of zien we normaal niet, en ze hebben geen stemrecht. Dus : quantité négligeable !
De schrijver heeft het over de ondankbaarheid van België waardoor de weinig overlevende Congolese oudstrijders van de tweede wereldoorlog al decennia geen pensioen meer ontvangen en in armoede leven. Nochtans vochten ze voor België en niet voor Congo.
Ik voeg er aan toe dat er in België tien- zoniet honderdduizenden mensen leven die nooit iets meer voor België gedaan hebben dan dat ze hier komen wonen zijn.
Maar ja, die Congolezen horen of zien we normaal niet, en ze hebben geen stemrecht. Dus : quantité négligeable !
Attende domine
Vanmorgen keek ik naar een prachtig verzorgde Eucharistie vanuit Amsterdam. Een nederlandstalige smeekzang kwam mij bekend voor.
Een ver verleden herleefde. Eerst vond ik het woord "miserere", dan "quia peccavimus tibi", en dan "Attende Domine" - de smeekzang voor de vastenperiode. Hemels ...
Ik vraag me af waarom dat geklepel daar altijd bij moet, maar alla ... een gegeven paard moet je niet in de bek kijken.
Of, beter gezongen en met een deel van de tekst (en enkele tikfouten) :
Een ver verleden herleefde. Eerst vond ik het woord "miserere", dan "quia peccavimus tibi", en dan "Attende Domine" - de smeekzang voor de vastenperiode. Hemels ...
Ik vraag me af waarom dat geklepel daar altijd bij moet, maar alla ... een gegeven paard moet je niet in de bek kijken.
Of, beter gezongen en met een deel van de tekst (en enkele tikfouten) :
Afstanden van Parijs 1824
Brussel : 71 uur
Londen : 98 uur
Amsterdam : 122 uur
Baden : 135 uur
Stuttgart : 137 uur
Turijn : 167 uur
Munchen : 190 uur
Parma : 190 uur
Dresden : 213 uur
Modena : 243 uur
Berlijn : 245 uur
Wenen : 280 uur
Kopenhagen : 282 uur
Madrid : 320 uur
Rome : 320 uur
Cagliari : 332 uur
Stockholm : 357 uur
Napels : 370 uur
Lissabon : 430 uur
Petersburg : 520 uur
Constantinopel : 556 uur
Moscou : 680 uur
Washington DC : 1680 uur.
Bron : Wegwijzer der stad Gend - zie vorige post.
Het is moeilijk om uit te maken hoe deze tijden berekend werden : op eerste zicht is er gerekend aan een gemiddelde van minder dan 5 km per uur, rusttijden niet inbegrepen, dus aan voetgangerstempo. Dus de vertaling van uren naar dagen is niet evident.
Een trip met meerdere koeriers die dan ook nog regelmatig paarden wisselden was wel een stuk sneller. Maar dat was voorbehouden aan staatszaken of uitzonderlijk belangrijke handelsbetrekkingen.
Piet Modaal sr die van Brussel naar Parijs trok en gemiddeld 10 uur per dag stapte, was een week onderweg. Nu doet zijn afstammeling Piet Modaal jr er met de sneltrein minder dan negentig minuten over ...
Londen : 98 uur
Amsterdam : 122 uur
Baden : 135 uur
Stuttgart : 137 uur
Turijn : 167 uur
Munchen : 190 uur
Parma : 190 uur
Dresden : 213 uur
Modena : 243 uur
Berlijn : 245 uur
Wenen : 280 uur
Kopenhagen : 282 uur
Madrid : 320 uur
Rome : 320 uur
Cagliari : 332 uur
Stockholm : 357 uur
Napels : 370 uur
Lissabon : 430 uur
Petersburg : 520 uur
Constantinopel : 556 uur
Moscou : 680 uur
Washington DC : 1680 uur.
Bron : Wegwijzer der stad Gend - zie vorige post.
Het is moeilijk om uit te maken hoe deze tijden berekend werden : op eerste zicht is er gerekend aan een gemiddelde van minder dan 5 km per uur, rusttijden niet inbegrepen, dus aan voetgangerstempo. Dus de vertaling van uren naar dagen is niet evident.
Een trip met meerdere koeriers die dan ook nog regelmatig paarden wisselden was wel een stuk sneller. Maar dat was voorbehouden aan staatszaken of uitzonderlijk belangrijke handelsbetrekkingen.
Piet Modaal sr die van Brussel naar Parijs trok en gemiddeld 10 uur per dag stapte, was een week onderweg. Nu doet zijn afstammeling Piet Modaal jr er met de sneltrein minder dan negentig minuten over ...
La montagne
"De Franse zanger en tekstschrijver Jean Ferrat is zaterdag op 79-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Aubenas overleden. De maatschappijkritische zanger woonde al jaren in de Ardèche in het zuiden van Frankrijk, de inspiratiebron voor zijn beroemd chanson 'La montagne'."
Lees : http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20100313_0740.
Lees : http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20100313_0740.
Sarma
Sarma was een populaire Belgische warenhuisketen tussen 1928 en 2004. Sarma stond voor Société anonyme pour la revente d'articles de masse. Het bedrijf had een vestiging op de Korenmarkt en had de reputatie het goedkoopste warenhuis te zijn, toch in Gent waar bij mijn weten geen Bon Marché bestond. In mijn herinnering was de Priba, juist ernaast, iets meer "up market".
Lees : http://gent-door-de-jaren.be/index.php?module=Nieuws&func=display&sid=162 en http://nl.wikipedia.org/wiki/Sarma_(warenhuis).
Nu lees ik op Google dat Sarma ook staat voor Security Analysis and Risk Management Association.
Zou er mogelijks enig verband kunnen zijn ?
Lees : http://gent-door-de-jaren.be/index.php?module=Nieuws&func=display&sid=162 en http://nl.wikipedia.org/wiki/Sarma_(warenhuis).
Ik meen mij ook te herinneren dat de Sarma in mijn jonge jaren eens uitgebrand is, maar kan daar niet onmiddellijk een bevestiging van vinden.
In de Sarma vond men "brol" die men elders duurder betaalde.Nu lees ik op Google dat Sarma ook staat voor Security Analysis and Risk Management Association.
Zou er mogelijks enig verband kunnen zijn ?
Margot
Een van mijn all time favorieten ... dit was een zéér gewaagd lied veertig jaar geleden !
En voor mij is Georges Brassens (1921 - 1981) zonder meer de allerbeste Franse dichter-chansonnier van de twintigste eeuw.
Georges, cher Georges, un très grand merci !
Les trois cloches
La première chanson française que l'ai apprise au collège en 1952 - 1953. Les Compangnons de la Chanson, inégalés, avec Edith Piaf, inégalée.
C'est toujours une de mes chansons favorites !
Subscribe to:
Posts (Atom)
